تصوير به جا مانده بر روي تخته سنگهاي دوره هخامنشي نشان مي دهد كه همانندي بين لباس زنان و مردان پارسي وجود داشته است.
لباس سه خاصيت اساسي براي آدمي دارد اول آنكه او را از سرما و گرما محفوظ مي دارد، دوم آنكه با حياي ذاتي انسان تناسب دارد و او را به ميزان لازم مستور مي نمايد و از ديد ديگران مي پوشاند؛ و سوم اينكه براي او ماية زينت و زيبايي و متانت است.
گفته مي شود زنان اولين افرادي هستند كه به بافتن ريشه و شاخه الياف درختان پرداختند. زنان به دليل فرصت بيشتر به فعاليتهاي كشاورزي مي پرداختند و علاوه بر تهيه خوراك، از ريشه و شاخه گياهان لباس نيز تهيه مي كردند. اين در حالي بود كه به دليل كم شدن شكار و در نتيجه كم شدن پوست حيوانات، نياز به لباس بيشتر احساس مي شد. پس از موفقيتهاي مقدماتي، قرنها طول كشيد تا انسان با كمك خياطان ماهر و زبردست توانست لباس را از يك طرف وسيله پوشش و از طرف ديگر وسيله خودنمايي و خودآرايي و نشان دادن موقعيت اجتماعي و طبقاتي خود قرار دهد و در راه آموختن و آراستن و پيراستن آن، تفنن و ظرافت بسيار به كار برد.
پوشاك زنان از آغاز
درجلد اول تاريخ طبري در باره نخستين لباس آدميان آمده: چون ابليس، آدم و حوا را فريب داد و آنها از ميوه ممنوعه خوردند، عورتشان نمايان شد. آنها خود را با برگ درختان بهشت پوشاندند و آدم به دل درخت پناه برد. پس ......