انسان نميتواند بهتنهایی زندگي كند و اين واقعيت سرمنشأ شكلگيري تمامي گروهها، جمعيتها و جوامع بشري از گذشتههاي دور تا به امروز بوده است. تمامي انسانها در هر گروه و جامعهاي با توجه به تواناييها و شرايط حاكم، باهمكاري يكديگر به بقاي خود و ديگران كمك كردهاند. هرچه فرد در برقراري ارتباط در جامعه با ديگران موفقتر عمل كند و درواقع هوش اجتماعي بالاتري داشته باشد، زندگي بهتر و راحتتري را تجربه خواهد كرد. يادگيري فنهای همكاري و برقراري ارتباط با ديگران يكي از ضروريات مهم در زندگي هر كودكي محسوب ميشود. زماني كه فرد در سنين پايين همچون دوران دبستان آموزش ببيند، اين آموزهها در وي دروني شده و سبب خواهد شد در آينده در زندگي موفقتر عمل كند.
كسب مهارت
زماني كه بچهها باهمكاري يكديگر بهصورت جمعي به دنبال دستيابي به هدفي مشترك هستند، خواهند توانست به انجام پروژهاي دست بزنند كه بهتنهایی قادر به انجام آن نبودهاند. همچنين كار گروهي به بچهها كمك ميكند كه كارهايي كه در آنها مهارت بالايي ندارند، بهتر شوند، مانند صبور بودن، كار كردن بر اساس برنامههاي از پيش سازمانیافته، كار كردن در سروقت و ...